Web
Hosting by Netfirms | Free Domain Names by
Netfirms

زندگی
نامه

کتابخانه

دست نوشته
ها

دل خوشی ها

آلبوم
عکس

لینکستان

بازگشت به صفحه
نخست

مثل
همیشه نیست

بازگشت به صفحه
کتابخانه

اردلان
عطاپور

میوه

وقتی زن به مرد
گفت: «مدتهاست بچه ها میوه نخورده اند، مرد بی آنکه پولی داشته باشد
فوری لباس پوشید و گفت: «میوه چی چی میخواهید» و از خانه بیرون زد و تا
نزدیکی میوه فروشی رفت و برگشت و به زن گفت: «میوه فروشی بسته
بود.»

مسابقه

در جنگل بکری
آهویی و لاک پشتی مسابقه دو دادند. قرار بود دویست متر را بدوند. آهو
دائما میگفت: من آهو هستم. حتما برنده میشوم. لاک پشت میگفت: من فقط
سعی خودم را میکنم، اگرچه آهو تندتر از من میدود. اما آهو به بردش
مطمئن بود و چنان که گفتیم خیلی هم مغرور بود و به محضی که مسابقه شروع
شد مثل باد رفت و به آخر خط رسید و برنده شد.

سؤال: آیا شما فکر
میکنید کسی که مغرور است همیشه میبازد؟

انصراف

آدم فقیری تصمیم
گرفت یک خانه کوچک بخرد. پولش را نداشت، منصرف شد. تصیم گرفت یک
اتومبیل بخرد. پولش را نداشت، منصرف شد. تصمیم گرفت یک مسافرت برود.
پولش را نداشت، منصرف شد... تصمیم گرفت به سر و وضعش برسد. پولش را
نداشت، منصرف شد. تصمیم گرفت خوب باشد. دیگر عادتش شده بود. دست در جیب
خالی اش کرد و منصرف شد.

نردبان

روزی که نردبان
اختراع شد خر و اسب و یابو به زرافه گفتند: روی گردنت یک غده است. هرچه
زرافه نگاه کرد چیزی ندید، اما آن قدر گفتند و گفتند که زرافه رفت و
عمل کرد و گردنش کوتاه شد و بعد برگهای بالای درختها که مال زرافه بود
بدون استفاده ماند تا خر و اسب و یابو با نردبان آمدند و برگها را
خوردند.

مچاله

دختر زیبایی بود.
پشت پنجره بود. او هم نگاه پسر میکرد. نگاهش که ادامه داشت پسر جرأت
کرد. اشاره کرد که دختر بیرون بیاید. دختر لبخند زد. بعدا پسر فهمید چه
لبخند تلخی است. نگاه هم میکردند. پسر این پا و آن پا کرد. سه بار تا
سر کوچه رفت و برگشت. باز با دست اشاره کرد که دختر بیرون بیاید. صورت
دختر گرد و معصومانه بود. کاغذ مچاله شده ای را از پنجره بیرون انداخت.
رویش نوشته شده بود: «نمیتوانم، من فلج هستم.»

تکرار

داستان گفت و گوی
تمدنها مثل جنگ تمدنهاست، پیش از اینها هم بوده، منتهی چون ما شکست
خوردیم میگویی: از سر.

رابطه فقر و ایدئولوژی

آخرین بار که نادر
را دیدم، دندان درد شدیدی داشت. بعد یکی دو بار خانمش در خانه ما آمد و
قرص دندان درد گرفت. تا مدتی ندیدمش و اهالی محل میگفتند که کمونیسم
شده و یک سبیل پت و پهن هم گذاشته بود. از آنها که ماکسیم گورکی داشت
تا بالاخره عیدی که خانه شان رفتم و دو ساعتی اختلاط کردیم، تازه متوجه
شدم دو تا دندان جلویی را کشیده و چون پول نداشته دندان بگذارد، سبیلش
را بلند کرده و کمونیسم شده.

انحراف

من و حسن و سیروس
و جعفر و بهروز و باقر ریختیم عرق فروشی را خراب کردیم و بعد به خانه
رفتیم و عرق انداختیم و خوردیم. و چون وارد نبودیم، حسن کور و باقر شل
شد و حالا همه با هم مینشینیم و تریاک میکشیم.

دو قتل

آلفرد آدم آرامی
بود. آزارش به کسی نمیرسید. فقط در زندگی اش دو بار قتل کرده بود.
لوییس را کشت که واقعا دیوانه وار دوستش داشت. زاخار را کشت که دیوانه
وار از او نفرت داشت.

راضی

متکلمی که معتقد
بود همه چیز دنیا سر جای خودش است، وقتی در شهر دیگری بود شنید که سیل
مزرعه اش را برده است. گفت: «خدایا راضی به رضای تو هستم.» بعد از
ساعتی متوجه شد که خبر اشتباه بوده. گفت: «گفتم راضی به رضای تو
هستم.»

چای

تنها هستم. اما
زیاد به دیدنم میآیند. در اتاق پذیرایی مینشینیم و صحبت میکنیم. همیشه
هم برایشان چای میآورم. بعضی ها میل ندارند. خجالت میکشند نخورده
بروند. تا فرصتی پیدا میکنند پای گلدان خالی میکنند. برای همین گل من
به چای عادت کرده. آب که میدهم برگهایش پژمرده میشود. بیشتر عصرها چای
درست میکنم و با هم میخوریم.

ساعت هفت

زن از هفت شب
منتظر تلفن بود. همیشه این موقع ها زنگ میزد. بار آخری که چهار روز پیش
تر بود، زن گفت: «آقا! تلفن نزن، مزاحم هستی...» مرد از زن خوشش میآمد.
رعایت کرد. فکر کرد مزاحم است. زنگ نزد.

فقط

زنی عاشق مردی شد.
با او ازدواج کرد. اما کارش به اختلاف مشید. خواست طلاق بگیرد. گفتند:
«نمیشود، تو فقط میتوانی شوهر کنی»

دعوا

چهار نفر بودند. خواستند چیزی با هم بخورند. اولی گفت انگور.
دومی گفت عنب، سومی گفت ازوم، چهارمی گفت استافیل. دعواشان شد. کسی
میگذشت. گفت: هر چهار نفر شما یک چیز میخواهید و با چهار زبان بیان
میکنید. (مثنوی مولانا)

چهار نفر بودند که
در همه چیز با هم بودند. خواستند چیزی بخورند. اولی گفت: من انگور
میخواهم. دومی گفت: من انگور میخواهم. سومی گفت: من انگور میخواهم.
چهارمی گفت: من انگور میخواهم. انگوری خریدند و میخوردند تا کسی از
آنجا گذشت، گفت: از این بهتر نمیشد داستان مولانا را خراب
کرد.

مسخ

جورج چارلتون
بزرگترین بازرگان انگلیسی در قرن هفدهم بود. بیشترین مبادلاتش با شرق
دور بود. در همین جا با داستانهای مربوط به آب حیات آشنا شد. به دنبال
آن گشت. با چه مشقتی بعد از سالها به دست آورد. حیفش آمد آن را بخورد.
به قیمت گزافی فروخت.

مونتاژ

مردی که پیتزا و
ساندویچ و لازانیا و از این چیزها میخورد هوس یک غذای اصیل ایرانی کرد.
به یک رستوران رفت و در بشقابی چینی یک دست چلوکباب خورد که برنجش
آمریکایی، گوشتش نیوزیلندی و کره اش هلندی بود. بعد رویش کوکاکولایی سر
کشید.

(حکایت نقل شده
صورت بسط یافته و دیگری از یک «شوخی» است که شنیدم و بسیار
پسندیدم.)

نزن

زن با هشت ضربه
چاقو شوهرش را از پا درآورد و حالا میخواست از امیلی انتقام بگیرد.
امیلی معشوقه زیبا روی شوهرش بود. زن کنار جسد شوهرش و روبروی قفس طوطی
نشست و آرام تکرار کرد: «امیلی نزن، ... امیلی نزن، ...» وقتی در
آپارتمان را بست، صدای طوطی میآمد: «امیلی نزن...»

از خاطرات یک آموزگار

امروز حسن را
خواستم. ازش پرسیدم که چرا آن قدر با بچه های دیگر دعوا میکنی؟ گفت:
«به پدرم فحش میدن» گفتم: «چی چی میگن؟» گفت: «میگن شیره ای» گفتم:
«مگه پدرت شیره ایه؟» گفت: «نه خانم! پدرم ورزشکار بود. هنوز میل هایش
در انباری است.»

چوپان دروغ گو

چوپانی وقتی
گوسفندهایش مشغول چریدن بودند به بالای تپه میرفت و بر سر و روی خود
میزد و فریاد میکشید: «آهای مردم! کمک کنید! گرگ به گله ام زده.» بعد
به مردمی که با چوب و بیل و داس و چنگک به کمکش شتافته بودند قاه قاه
میخندید. تا روزی باز بالای تپه دوید و وحشت زده بر سر و روی خود زد و
فریاد کشید: «آهای مردم! کمک کنید! گرگ به گله ام زده.» مردم به کمک
چوپان دویدند و باز هم چوپان قاه قاه به آنها خندید.

توضیح: این داستان
مربوط به زمانی است که هنوز گرگ به گله چوپان دروغگو نزده
بود.

چوپان دروغ گوی

چوپانی وقتی
گوسفندهایش مشغول چریدن بودند به بالای تپه میرفت و فریاد میکشید:
«آهای کمک! گرگ به گله ام زده.» بعد به مردمی که به کمکش شتافته بودند
قاه قاه میخندید. تا روزی باز وحشت زده فریاد کشید: «آهای مردم! گرگ به
گله ام زده.» مردم ده به کمک چوپان شتافتند و این بار واقعا گرگها را
زدند و متفرق کردند.

سؤال: شما فکر
میکنید همیشه باید جوری باشد که شما فکر میکنید؟

راستگویی چوپان دروغ گو

چوپانی هر روز گله
خود را به چرا میبرد و وقتی گله مشغول چریدن بود از بالای تپه فریاد
میکشید: «گرگ به گله ام زده.» بعد به مردمی که به کمکش شتافته بودند
قاه قاه میخندید، تا واقعا یک بار گرگ به گله زد و چوپان از بالای تپه
فریاد کشید: «آهای مردم! کمک! گرگ، گرگ!» هیچ کس به کمکش نیامد. چوپان
عصبی بالای تپه دوید و فریاد کشید: «دیدید تا دروغ نگویم
نمیآیید.»

عشق

غزالی عاشق
یوزپلنگی بود. حاضر  بود جانش را برای او بدهد. عاقبت هم همین طور
شد. یوزپلنگ گرسنه بود.

جلو و عقب

سید دکتر رضا
عنبری متکلم بزرگی است. معتقد است غرب از نظر شناخت علمی و فنی سه قرنی
جلوتر و از نظر شناخت فلسفی و الهی سه قرنی عقب تر از ماست. عنبری
درباره ارتباط و نسبت بین این دو شناخت تحقیق میکند.

باد

لباسهایم را روی
بند انداختم. تراس من کوچک است. برای همین دو رشته طناب بسته ام، یکی
بالا و یکی پایین تر. پیراهنم را روی بند بالا انداختم و شلوارم روی
بند پایین بود. باد که توش افتاد تکانی میخورد، انگار که خودم هستم.
رفتم کفشهایم را آوردم. زیر پاچه های شلوارم گذاشتم که آویزان بود.
حالا هر وقت باد میآید همین کار را میکنم و مینشینم و خودم را نگاه
میکنم.

تلفن

جکسون تنهای
تنهاست. کسی هم به او تلفن نمیزد، یعنی خیلی به ندرت است. با این همه
منشی تلفنی خرید. خودش میگفت: نه اینکه به من تلفن زیاد میشه، برای
اینکه تلفنی را از دست ندهم.

گوسفند گوسفند

یک باری گرگها از
کارهایی که تا آن روز کرده بودند شرمنده شدند. تصمیم گرفتند منبعد
حیوانی را نکشند. گیاه خوار شدند و علف خوردند. گوسفندها شادی کردند و
دیگر با خیال راحت به چرا میرفتند، تا اینکه جمعیتشان زیاد و زیادتر شد
و به خصوص در سالی که باران کم آمد، به گرگها اعتراض کردند که چرا
علفهای آن طرف رود را میچرند. جمع شدند و به گرگها حمله کردند و چنان
رعبی به دل آنها انداختند که حالا گاهی بچه گوسفندی که حوصله اش سر
میرود برای بازی به گله گرگها میزند، و گرگها تا از دور گوسفندی را
میبینند زوزه و فریاد میکنند که «گوسفند، گوسفند» و فرار
میکنند.

فساد

جوان متدینی بود.
از اینها که تعصب دارند. دلش میخواست به دیدار دختر برود. دو دل بود.
استخاره کرد. بد آمد.

بعد از چند دقیقه
دوباره استخاره کرد.

مقرراتی

هوا سرد و پیاده
روها یخبندان بود. رحیمی اتومبیل میراند. پیرمردی را دید که روی یخها
زمین خورده. از سرش خون میآمد. منقلب شد. باید کمکش میکرد. فکر کرد که
وقت این کار را هم دارد. برای اطمینان بیشتر به ساعتش نگاه کرد. اشتباه
میکرد. پنج دقیقه ای بیشتر به کارش نمانده بود. گاز داد تا دیرش
نشود.

سود

بازرگان موفقی
بود. در یک لحظه سود و زیان هر کاری را تشخیص میداد. وقتی زن و شوهر به
طور ناگهانی جلوی ماشینش سبز شدند، دیگر کار از کار گذشته بود. سرعت
ماشین زیاد بود. تصادف با مرد حتمی بود. همه چیز در یک لحظه به ذهنش
رسید. دیه مرد دو برابر دیه زن است. فرمان را چرخاند. زن مرد. هفت و
نیم میلیون تومان به نفعش شد.

دوستی با طبیعت

جمشید خردمند پس
از اینکه فهمید باید طبیعت را دوست داشت و از آن حمایت کرد، هر تعطیلی
به جنگل و طبیعت میرود، آتش روشن میکند و چیزی میخورد.

عشق مرد مستبد

مرد عصبی بود. راه
میرفت و تند تند حرف میزد. باز به زن گفت: «من دوستت دارم...» اما زن
او را نمیخواست. مرد گفت: «من تو را خوشبخت میکنم.» زن با لبخندی که زد
حرف مرد را به مسخره گرفت و مرد عصبی و ملتمسانه باز گفت: «واقعا دوستت
دارم، میبینی...» زن به مرد علاقه نداشت، او را مسخره میکرد، و همین
مرد را عصبی تر میکرد. گفت: «میخواهم تو را خوشبخت کنم، اما تو
نمیفهمی...» مرد یک ریز و تند تند حرف میزد. قدمهایش سریع تر و عصبی
شده بود. کشوی میز را باز کرد. هفت تیر را برداشت. در حالی که داد زد:
«بی شعور میخواستم خوشبختت کنم» یک تیر در سر زن خالی کرد.

طوطی

طوطی ای بود. صدای
فیل را تقلید میکرد، مثل گرگ زوزه میکشید، مثل روباه جیغ میزد، مثل
جیرجیرک جیرجیر میکرد، مثل گاو ماغ میکشید، مثل خر عرعر میکرد، صبح ها
با خروسها قوقولی میکرد...

فقط صدای خودش را
نمیدانست.

نقشه یک قتل

آلبرت از دوست
فوتبالیست خود کینه داشت. قصد کشتن او را کرد. اما برای اینکه به دام
پلیس نیفتد نقشه عجیبی کشید. به تمرین فوتبال پرداخت و در باشگاهی ثبت
نام کرد. او هر روز سه ساعت تمرین میکرد. حتی روزهای تعطیل هم تمرین
میکرد، تا اینکه یک روز دو تیمی که آلبرت و دوستش متعلق به آنها بودند
در مقابل هم قرار گرفتند. این زمانی بود که آلبرت دو سال در انتظارش
بود. وی در دقیقه سی و چهار در یک موقعیت استثنایی قرار گرفت. دوست وی
توپ را در هیجده قدمی صاحب شد و آلبرت با لگد محکمی که به شکم دوستش زد
او را به زمین انداخت و با چاقویی که از قبل آماده و پنهان کرده بود سر
او را برید. وقتی که سایر بازیکنان و پلیس به زمین ریختند و آلبرت را
دستگیر کردند او فقط گفت: «قبول دارم. خطا کردم. پنالتی بزنید.» در این
لحظه قاضی بازی سه بار با عصبانیت سوت زد و نقطه پنالتی را نشان
داد.

نتیجه: بعضی ها
آدم میکشند و بعضی ها پنالتی میزنند.

نجات مورچه ها

مرد نگاه میکرد و
پسر بچه با انگشت مورچه های پارک را له میکرد. بعضی از مورچه ها به
زمین چسبیده بودند و دست و پا میزدند. بعضی دیگر مثل اینکه کمرشان
شکسته است، حرکت سر و دست و بدنشان تند بود، بعد آهسته میشد و بعد بی
حرکت میماندند؛ و پسر بچه همین طور مورچه های پارک را به میکرد و مرد
نگاه میکرد. او که نمیتواند همه مورچه های دنیا را نجات
بدهد.

دو دل

رضوی مستأجر کم
درآمدی بود. جای مناسبی گیرش آمده بود. با صاحب خانه دوستی میکرد.
میترسید جوابش کند. برایش نجسی میبرد. نجسی های خوبی بود. صاحب خانه که
میخورد، درد دلش باز میشد. میگفت: «اگر میتوانی اجاره را بیشتر کن.»
این شد که رضوی نجسی نبرد و صاحب خانه گله مند شد و هی میگفت: «پولش هم
میدم، حالش را نداره برای آدم یه کاری بکنه.» حالا آقای رضوی در خانه
است. نجسی هم دارد. نمیداند ببرد یا نبرد.

داستان ملزومات

تا آدمی پیدا نشود
که پای عقیده اش بمیرد، آدمی پیدا نمیشود که او را به خاطر عقیده اش
بکشد.

متداول جهان

دو تا سرباز
بودند. یکی شان از این ور به آن ور تیر میزد. یکی شان از آن ور به این
ور تیر میزد. هرکدام میخواستند دیگری را به شهادت برسانند. عاقبت آنکه
تیر اندازیش بهتر بود موفق شد.

دفعه اول

اتوبوس با سرعت
میرفت. من ایستاده بودم. دستم به میله بود. پسر جوانی از جایش بلند شد.
به من تعارف کرد. اصرار کرد. برای اولین بار با چنین وضعی روبرو میشدم.
باز که تعارف کرد نشستم. تا شب در فکر بودم.

ظلم به عدالت

ماهی های بزرگ
دریا ماهی های کوچک را میکشتند و میخوردند. ماهی گیری آمد. تور انداخت،
تورش «درشت باف» بود. ماهی های کوچک از لای تور فرار میکردند و ماهی
های بزرگ به دام افتادند. ماهی های بزرگ اعتراض کردند که این دور از
عدل است و باید که تور «ریز بافت» باشد تا عدالت برقرار شود... آنها
گفتند: «ظلم به عدالت، عدل است» ماهی گیر که آدم خوش قلبی بود، میخواست
عادل باشد. تور «ریز بافت» به دریا انداخت و ماهی های ریز و درشت با هم
اسیر شدند. اما تور آنقدر سنگین شد که نمیشد بالا کشید. یکی از ماهی
بزرگ ها گفت: «بچه ها ببینید که اتحاد چه ثمری دارد، زورش
نمیرسد.»

ماهی گیر بیچاره
باز و باز زور زد و زورش نرسید. چهار بار دیگر هم زور زد. زور چهارمی
از همه بیشتر بود. وقتی تمام شد ماهی گیر تور را به پشت قایق بست و
آرام به طرف ساحل پارو زد. اما ماهی ها بیکار ننشستند. تقلای زیادی
برای خروج از تور کردند تا گرسنه شدند و ماهی های بزرگ که آن همه لقمه
لذیذ جلو دست میدیدند شروع به خوردن ماهی های کوچک کردند. طوری که وقتی
قایق مرد ماهی گیر به ساحل رسید، هیچ ماهی کوچکی در تور نبود و همه اش
ماهی های بزرگ بود. مرد ماهی گیر به محض این که اینها را دید با تعجب
به خود گفت: «باز که به این بیچاره ها ظلم شد.» و چون آدم خوش قلبی بود
و میخواست عادل باشد، آنها را آزاد کرد.

تلاش لاک پشت

لاک پشتی و دو
مرغابی در بیشه ای دوست شدند. گاه پرواز مرغابی ها رسید. لاک پشت غمگین
شد. از مرغابی ها خواست تا او را با خو ببرند. آن قدر تضرع و زاری کرد
تا چاره کردند که دو مرغابی دو سر چوبی را به منقار بگیرند و وسط آن را
لاک پشت به دهان گرفت و پرواز کردند. در بین راه از روی دهی میگذشتند.
مردم با تعجب نگاه میکردند. لاک پشت دهان باز کرد: «چه جمعیتی!» از چوب
جدا شد و با سرعت به طرف زمین سقوط کرد. با خود گفت: «اشتباه کردم. هر
طوری شده باید جبران کنم.» بعد گفت: «باید تا آخرین نفس تلاشم را
بکنم.» بعد گفت: «خواستن توانستن است» بعد گفت: «در نا امیدی بسی امید
است.» بعد گفت: «پایان شب سیه سپید است.» بعد تکه تکه شد.

لاک پشتی و دو مرغابی

دو مرغابی و لاک
پشتی رفیق بودند. هنگام مهاجرت مرغابی ها رسید. اما نمیتوانستند از
رفیقشان جدا شوند. لاک پشت هم غمگین بود. تصمیم گرفتند مرغابی ها دو سر
چوبی و لاک پشت هم وسط آن را به دهان بگیرند تا این طور با هم مهاجرت
کنند و به محل دیگری بروند، اما چون تجربه دو مرغابی و لاک پشت قبلی را
داشتند لاک پشت مدتها تمرین کرد و لام از کام باز نکد تا عادتش شد و
بالاخره پرواز کردند. طی پرواز لاک پشت چشم ها را محکم بسته بود. فقط
در فکر این بود که با دهان هرچه بیشتر چوب را فشار دهد تا مبادا دهانش
باز شود. همین طور با دهان به چوب بیشتر فشار میداد و از این عزمی که
جزم کرده بود در دل خوشحال بود که چوب از وسط شکست و لاک پشت که عزمش
را جزم کرده بود که دهانش را باز نکند در تمامی مدتی که به زمین سقوط
میکرد دهان باز نکرد، حتی وقتی هم به زمین خورد «آخ» نگفت.

یک مرغابی و دو لاک پشت

مرغابی ای در برکه
ای با دو لاک پشت صمیمی شده بود. وقت مهاجرت مرغابی رسید. آنقدر گریه
کرد که لاک پشت ها تصمیم گرفتند برای اینکه دوستشان ناراحت نشود، با او
بروند. دو لاک پشت دو سر چوبی را به دندان گرفتند و وسط آن را مرغاب به
منقار گرفت و با هر جان کندنی بود پرواز کردند تا بالای شهر بزرگی
رسیدند. مردم شهر چشمشان به آسمان دوخته شد. تا آن روز چنین چیزی ندیده
بودند. بچه ها به دنبالشان میدویدند و به سویشان سنگ پرتاب میکردند.
مرغابی مقاومت میکرد و همین طور بال میزد. اما مگر شهر به انتها
میرسید. نه توان پرواز داشت و نه از ترس مردم میتوانست به زمین بنشیند.
سنگ ها به بال و پرش میخورد. باید بالاتر میکشید، اما برایش سخت بود.
در یک لحظه تصمیم خود را گرفت. به لاک پشت ها گفت: «تو را به خدا مواظب
خودتان باشید، میخواهم بالا بروم.»

بعد سبک بالا
رفت.

برگشت

دو مرغابی در مسیر
مهاجرا در برکه ای فرود آمدند و در همان جا با لاک پشتی دوستی صمیمانه
ای پیدا کردند. اما وقتی خواستند به مهاجرت خود ادامه بدهند تازه متوجه
شدند چقدر به هم علاقه دارند. حس کردند نمیتوانند از هم جدا باشند.
تدبیری زدند. دو مرغابی دو سر تکه چوبی را به دهان گرفتند و لاک پشت
میانه چوب را به دهان گرفت. پرواز کردند و به محل خوش آب و هوایی
رفتند. یک هفته نگذشت که لاک پشت هوای موطن اصلی خود را کرد. دلگیر شد،
گریه میکرد و در آخر کار به آنجا کشید که به مرغابی ها میگفت: «شما مرا
آوردید. خود شما هم باید برگردانید.» مرغابی ها که نمیخواستند در چنان
فصلی لاک پشت را برگردانند اختلافشان با لاک پشت بالا گرفت تا به قطع
رابطه کشید. و در نهایت یک روز که لاک پشت از خواب بیدار شد دیگر
مرغابی ها را ندید. او مدتها در محل جدید تنها و با غصه زندگی کرد تا
بالاخره یک روز که طاقتش تمام شد به راه افتاد که به موطن آباء و
اجدادیش برود.

از آن زمان پنج
ماه میگذرد و اگر لاک پشت همین طور پشتکار داشته باشد دوازده سال دیگر
به موطنش میرسد. از لاک پشت درباره پروازش با مرغابی ها که میپرسند،
میگوید: «کاش از آن بالا به پایین افتاده بودم و جای دیگر
نمیرفتم.»

استحاله

مرد به قدری شیفته
عقیده اش بود که میخواست با زور هم شده همه چیز را مطابق آن تغییر دهد.
حتی حاضر بود جان خود را هم بدهد، و چون با مخالفتی روبرو شد که مانع
کارش میدید با خود گفت: «جانش که از جان من عزیزتر نیست.»

توسعه

آدمی سیزده روز
چیزی نخورده بود. خیلی گرسنه بود. وضعش خراب بود. داشت میمرد. با زحمت
زیاد فریاد زد: «من گرسنه ام» گفتند: «ساکت باش. داد نزن. قضیه را
سیاسی نکن.» گفت: «بابا من دارم میمیرم. چطور داد نزنم؟» با عصبانیت
گفتند: «چند بار بگوییم که ساکت باش. داد و فریاد که میکنی در مقوله
«توسعه سیاسی» میرود. داد وفریاد نکن تا «توسعه اقتصادی»
بدهیم که از گرسنگی نمیری. گفت: «آخه تا من توسعه سیاسی ندهم که شما به
فکر توسعه اقتصادی نمیافتید.»

تحلیل دیگری از یک واقعه

در جنگلی انبوه و
استوایی گوزنی و سنگ پشتی با هم مسابقه دو دادند. سنگ پشت مغرور بود.
به همین علت با وجود پاهای کوتاه و حرکات کند، و سنگی که بر پشت داشت
خود را در حد آهو میدانست و میخواست با او مسابقه دو بدهد. گوزن،
برعکس، فروتن بود. حتی اعتماد به نفس نداشت. برای همین با وجود بلندی
پا و سرعت فوق العاده ای که داشت میترسید از لاک پشت عقب بماند! و از
همان ابتدا با دستپاچگی شروع به دویدن کرد! اما از بدشانسی شاخش در
میان شاخه های درختی انبوه گیر کرد و هر چه کوشید نتوانست خود را رها
کند تا سنگ پشت مغرور آمد و آرام از کنار گوزن گذشت و برنده
شد.

اجساد آسمانی

وقنی خوزه فدرو
برای خوردن آب از آسمان به زمین آمد و در کنار برکه زانو زد، آپودر که
از قبل منتظر بود او را کشت و به هوا پرواز کرد. سه دهقانی که در آنجا
مشغول شخم زمینهایشان بودند بیل و کلنگ را راه کردند و در تعقیب قاتل
به هوا پرواز کردند تا یکشنبه شد و جسد یکی از دهقانها از آسمان به
زمین افتاد. سه روز بعد جسد دهقان دیگری به زمین افتاد و حالا همه
اهالی چشمشان به آسمان است و دعا میکنند که جسد سومی روی سرشان
نیافتد.

آرزو

پادشاهی بود که بر
تمامی آسیا و آفریقا و اروپا حکومت میکرد. اما کچل بود. این موضوع
ناراحتش میکرد. درخت نادر و سبزی را پیدا کردند که هرکس تمام برگهایش
را میخورد میتوانست آرزویی بکند که برآورده میشد. پادشاه تمام برگها را
در سه هفته خورد. بعد که خواست آرزو کند دید که پر پشتی موهایش آرزوی
کمی است. مدتی دو دل بود. آرزو کرد تمام مردم کشورش کچل
بشوند.

بدبختی

آلفرد که آب حیات
خورده بود از وقتی که عاشق بی قرار دختری شد که به او جواب رد داد،
هرچه دست به خود کشی میزند ناموفق است.

آب حیات

آلفرد زندگی را
دوست داشت. از آن لذت میرد. ترسش از مرگ بود. به دنبال آب حیات بود.
گنج نامه های قدیمی را میخواند. به دنبال طلسمات بود و از آنجا که
جوینده یابنده است، بالاخره آب حیات را پیدا کرد، نوشید. اما از آن به
بعد زندگی از چشمش افتاد.

ماجرای هاجاتاپاری

زمانی هاجاتاپاری
تنهای تنها بود. حرفهای دل خودش را میزد. باب طبع عده ای افتاد. به
دورش جمع شدند. شاگرد و مریدش شدند. زیاد و زیادتر شدند. گروه و جمعی
شدند. بعد میلیونی شدند. بعد ده ها میلیونی شدند و حالا بیش از صد
میلیون هستند و هاجاتاپاری حالا بیشتر حرفهای دل آنها را میزند. چون
پیشوا و مرادشان است.

ثمره

تشنه شده بودم.
تنگ آب را آوردم. چشمم به گلدان کنار میز افتاد. برگهای گل پژمرده بود.
یک لیوان خودم خوردم. یک لیوان هم به گلدان دادم. ساعتی نگذشت که
برگهایش سبز و شاداب تر شد و من به دستشویی رفتم.

لابد

پادشاه کچلی بود
که وقتی دو نفر میخندیدند فکر میکرد به سر کچل او میخندند. دستور میداد
دستگیرشان کنند. این جوری زندانها پر شد و پر تر شد. تا شاه مدتی در
انظار پیدایش نشد و شایعه کردند به لطف الهی مو درآورده و بعد با کلاه
گیس در مجالس حاضر شد و هر کس که میخندید باز دستور دستگیری اش را
میداد. میگفت: «لابد فهمیده»

غریبه

کلاغهای جنگلی سر
تا پا سیاه بودند. کلاغ سفیدی راه گم کرد و به آن جنگل رسید. فکر کردند
خراب است.

جلوی صف

حاکمی بود که وقتی
مخالفانش زیاد و زیادتر شدند و علیهش راهپیمایی کردند خودش در صف اول
آنها قرار گرفت و شعار «مرگ بر حاکم» میداد و چون قرار نبود حاکمی
داشته باشند به عنوان «پیشوا» انتخاب شد.

تمیزتر

رفتگر جوانی عاشق
دختری شد. به کسی جرأت گفتنش را نداشت. دختر هم نمیدانست. فقط صبح های
سحر کوچه دختر را از هر جای دیگری تمیزتر میکرد.

دلباخته

شیر نری دلباخته
آهویی شد. آهو ماده بود و به شیر بی اعتنایی میکرد. شیر نگران معشوقش
بود. میترسید به وسیله حیوانات دیگر دریده شود. از پی آهو راه افتاد.
از دور مواظب بود. یک بار از دست ماری و یک بار از دست تمساحی نجاتش
داد و اینها نشان داد که باید بیشتر مواظب معشوقش باشد. دیگر چشم از
آهو برنداشت تا یک باری که از دور مواظب بود، شیری را دید که به آهو
حمله کرد. فوری از جا جست. جلو که آمد دید ماده شیری است. چقدر زیبا
بود. گردنی مثل مخمل دشات. رانهایش ورزیده و قشنگ بود. پیچ و تابهای
تندی میخورد. کمرش باریک و تو رفته بود. با خود گفت: «لابد خیلی گرسنه
است.» مجذوب زیبایی شیر شده بود. همان جا ایستاده بود و با حرص و
اشتیاق او را نگاه میکرد.

قصه آب

دیوی آب را بر
مردم شهر بسته بود. مردم در تنگنا بودند. جوانی پهلوان نیزه و شمشیر
برداشت تا به جنگ دیو برود. همه مردم از پیر و جوان برای او گریه و دعا
کردند. جوان برای جنگ از دروازه شهر خارج شد و دیگر از وی خبری نداریم
و ما هنوز دچار کمبود آب هستیم.

امید

نویسنده ای که از
اهل امروز بود، با تلقی دیروز مینوشت. امروزیان اعتنایش نکردند. فکر
کرد خوانندگانش در فردا هستند.

حکایت قدیمی

مرد شصت و هشت
ساله متمولی بود، از اینها که فکر میکند میتواند همه چیز را با پول
بخرند. از دختر همسایه خوشش میآمد. دختر بیست و یک ساله و زیبایی بود.
کتاب خوان بود. مرد به خواستگاری اش رفت و دختر قبول کرد.

قلب

وقتی قلب محمدرضا
درد میگرفت، از شدت درد به زمین می نشست و سمت راست سینه اش را چنگ
میزد و هرکسی که آنجا بود میگفت: «طوری نیست. ماهیچه سینه است. قلب سمت
چپه.» تا محمدرضا مرد و کالبد شکافی شد و دیدند که قلبش سمت راست بوده
و برای اینکه ما میفهمیدیم و میتوانستیم کمکش کنیم باید سمت چپ سینه اش
را چنگ میزد.

مگر

داستان همیشه جنگل
این بوده که اصل بر برائت و نخوردن میشده مگر عکسش ثابت شود، و چون صحت
مزاج میافتند، اصل بر خوردن میشده مگر عکسش ثابت شود، و چون به خوردن
همه چیز علت مزاج میافتند اصل بر نخوردن میشده مگر عکسش ثابت شود، و
همه داستان و بازی مزاج است مگر عکسش ثابت شود.

توقف

زن بی آنکه
بخواهد چشمش به آینه میافتاد. پیر شده بود. مریضی کار خودش را میکرد و
هر روز شکسته تر میشد. این ناراحتش میکرد. عکسی از دوران سی سالگی اش
را بزرگ کرد. عکس قشنگی بود. با موهایی که روی شانه اش میریخت، صورتش
را یک وری گرفته بود، نیمچه لبخندی روی لبهایش بود. عکس را قاب کرد، به
دیوار زد. زمان متوقف شد.

شروع

پادشاهی بود یک
ملت داشت. این ملت فکر میکرد ملتی بود یک پادشاه داشت. اختلاف از همین
جا شروع شد.

همین تجارب

محمد یوسف جهرمی
از علمای بزرگ پیش از نیوتن در شرق بود. تا مرز کشف نیروی جاذبه زمین
رفت و آن هنگامی بود که در باغی در جهرم زیر درخت سیبی میگذشت. سیب
بزرگی از شاخه جدا شد و بر فرث سرش خورد و یوسف جهرمی مرد و مجال ادامه
کار نیافت و نیوتن با همین تجارب بود که به کشف نیروی جاذبه دست
یافت.

درس

پیری با مریدان از
میدان شهر میگذشت. جوانی زورآزمایی میکرد. پیر خواست درسی به مریدان
بدهد، پس چوب دستی خود را به سوی جون زورآزما دراز کزد. گفت اگر
میتوانی این را بشکن. جوان فی الفور آن را به دو نیم کرد. پیر دو نیمه
چوب را کنار هم گذاشت. گفت حالا اگر میتوانی بشکن. جوان با زور آن را
شکست. پیر چهار تکه را کنار هم گذاشت و گفت: حالا اگر میتوانی بشکن.
جوان باز هم آن را شکست و پیر به مریدان اشاره کرد تا تکه چوبها را جمع
کنند و یک دسته بزرگی کردند و جوان را گفت: خب! حالا اگر میتوانی این
را بشکن. جوان باز آن را شکست و پیر گفت: درسی را که میخواستم بدهم این
بود که گاه اتحاد ما ثمر ندارد.

مادام کاشف

وقتی شوهر مادام
کوری به وی میگفت: کوری... مادام کوری مجال نمیداد که بقیه حرفش را
بزند، عصبی در حرفش میدوید و میگفت: خودت کوری.

توضیح: مادام کوری
برای شما کاشف رادیواکتیویته است. برای شوهرش زنش بوده.

پایان خوش

هفته ای نبود که
کسی خود را از بالای ساختمان هفده طبقه «تجارت» به پایین نیاندازد. محل
خودکشی شده بود. خشایار نیز با همین نیت به ام ساختمان رفت. لب بام
ایستاد. به پایین نگاه کرد. برای یک لحظه ترسید. بر خود مسلط شد. تصمیم
خود را گرفته بود. چهار جوان در گوشه بام بساطی پهن کرده بودند. تازه
سرشان گرم شده بود. یکی از آنها که شنگول تر بود بلند گفت: بچه ها. این
یارو میخواهد خودکشی کنه، بریم کمکش! هلش بدیم! جوانها که از جا بلند
شدند خشایار دست پاچه شد و به طرف راه پله دوید....

تمدن

شاهی بود برای این
که به قافله تمدن برسد مجبور بود بدود. تاجش افتاد.

مشکل طیبه

طیبه فقیر است. با
زحمت پس اندازی کرد و گردنبند اصلی خرید تا در مهمانی ها به گردن
بیاندازد تا اگر از او پرسیدند «بدلی است؟» جواب بدهد «اصل است.» اما
کسی باور نمیکند و فکر میکنند که طیبه نه فقط فقیر است، بلکه چاخان هم
هست. حالا طیبه تصمیم گرفته برای اینکه حداقل او را چاخان ندانند،
چاخان بگوید....

عقاب

عقابی بود که وقتی
اوج میگرفت از آن همه بلندی میترسید،  فوری پایین میآمد. اما وقتی
پایین بود دورها را نمیدید و دلگیر میشد و باز اوج میگرفت تا باز
میترسید و این جوری همیشه دو دل بود و پایین و بالا میشد.

هنوز

روزی بود، درختی
بود، روباهی بود، کلاغی بود، آدمی بود، اما این آدم هنوز پنیری درست
نکرده بود تا کلاغی آن را به منقار گیرد، سر درختی رود و قصه ما شروع
شود.

روباه و کلاغ

روزی بود، درختی
بود، روباهی بود، کلاغی بود و پنیری که تازه تولید شده بود. پنیر به
منقار کلاغ و کلاغ بالای درخت بود. روباه از آن زیر گذشت. طمع در پنیر
کرد، گفت: «ای کلاغ! شنیدم صدای خوبی داری...» کلاغ که میدانست اگر
شروع به خواندن کند پنیر از دهانش میافتد و طعمه روباه میشود گفت:
«پنیر را بخورم بعد میخوانم.»

بعد روباه پنیر را
خورد.

صبحانه مرد جنگل بان

مرد جنگل بان یک
روز صبح که از خواب بیدار شد چیزی جز چند قطعه نان برای خوردن نداشت.
به زنش گفت: «چای را دم کن تا بروم پنیر بیاورم.» مرد جنگل بان از کلبه
بیرون زد. نگاه به سر درختها میکرد تا کلاغی را با تکه پنیری به منقار
دید. گفت: «گه خورده هر کی گفته تو صدا نداری...» کلاغ که حس کرد مرد
جنگل بان صداقت دارد شروع به خواندن کرد و پنیر از منقارش افتاد. مرد
جنگل بان آن را برداشت و به کلبه رفت تا با زنش نان و چای و پنیر
بخورند. فقط به زنش گفت: «خوب بشورش»

بیا

کلاغی روی شاخه
بلندی نشسته بود. قطعه پنیری به منقار داشت. روباه به بوی طعمه به آن
سو کشانده شد. کلاغ را بر بالای درخت دید. گفت: «تو چه خوشگلی. چه
حرکات زیبایی داری! اگر آوازت چون پر و بالت باشد پادشاه پرندگان خواهی
بود...» کلاغ تکه پنیر را جلوی روباه پرت کرد و گفت: «بیا بگیر، تبریزی
نیست.»

ایده آل

روباهی در کلبه اش
تلویزیون داشت. برنامه های آواز تلویزیون را دیده بود. تکه پنیری از
خانه یک روستایی دزدید. آن را به دهان گرفت. به جنگل فرار کرد. کلاغی
بر بالای درختی دید. خوشحال شد. رو به کلاغ گفت: «اگر برای من بخوانی
این پنیر را به تو میدهم.» کلاغ گفت: «قار قار قار قار قار» روباه گفت:
«والله خوب میخوانی» بعد تکه پنیر را برای کلاغ گذاشت و
رفت.

روباه مؤدب

کلاغی و روباهی در
حاشیه جنگلی زندگی میکردند. یک روز روباه از جنگل میگذشت. کلاغ را بر
بالای درختی دید. تکه پنیری به منقار داشت. روباه گرسنه بود. در فکر
رفت که چطور طعمه را از منقار کلاغ برباید. فکری کرد. شماره موبایل
کلاغ را گرفت. کلاغ گفت: «الو، الو...» روباه گفت: «سلام! خواستم به
خاطر پنیر ازت تشکر کنم.»

قار قار

کلاغی پرواز کنان
بر شاخه درخت تنومندی نشست. به منقارش تکه پنیری داشت. آن را روی شاخه
گذاشت تا استراحتی کند. روباه گرسنه ای زیر درخت میگذشت. کلاغ گفت: قار
قار قار ... روباه گفت: چیه! چی میخواهی؟ کلاغ گفت: منظورم اینه تو چه
با شکوهی! چه با ابهتی! چه دمی داری! یال تو را شیر ندارد! چه پنجه
ای.... اگر صدا و غریدنت هم با شکوه باشد پادشاه جنگل خواهی شد. روباه
که فهمید با کلاغ حقه بازی روبروست که دستش انداخته، با غیظ گفت: اگر
دستم بهت برسد! بعد روباه دمش را لای پایش گذاشت و سرش را پایین انداخت
که برود که کلاغ گفت: قاه قار، قاه قار. روباه گفت: باز چیه؟ کلاغ گفت:
هیچی، خندیدم.

حرف آخر

کلاغی تکه پنیری
سرقت کرد. فرار کرد و بر سر تیر چراغ برقی نشست. پسر بچه ای با تفنگ
ساچمه ای او را زد. کلاغ گفت: «آخ» و پنیر از منقارش افتاد. خودش هم
مرد. آخرین حرفش این بود: صد رحمت به روباه.

تفاوت

کلاغ پیری تکه
پنیری دزدید. روی شاخه درختی نشست. روباه گرسنه ای از زیر درخت رد
میشد. بوی پنیر شنید. به طمع افتاد. رو به کلاغ گفت: «ای وای تو
اینجایی! میدانم صدای معرکه ای داری! چه شانسی آوردم! اگر وقتش را داری
کمی برای من بخوان.» کلاغ پنیر را کنار خودش روی شاخه گذاشت و گفت:
«این حرفهای مسخره را رها کن! اما چون گرسنه نیستم حاضرم مقداری از
پنیرم را به تو بدهم.» روباه گفت: «ممنونت میشوم، به خصوص خیلی گرسنه
ام، اما من واقعا عاشق صدایت هم هستم.»

کلاغ گفت: «باز که
شروع کردی! اگر گرسنه ای به جای این حرفها دهانت را باز کن، از همین جا
یک تکه میاندازم که صاف در دهانت بیافتد.» روباه دهانش را باز باز کرد.
کلاغ گفت: «بهتر است چشمت را ببندی که نفهمی تکه بزرگی میخواهم برایت
بیندازم یا تکه کوچکی است.» روباه گفت: «بازیه؟ خیلی خوبه. بهش میگن
بسکتبال.» بعد روباه چشمهایش را بست و دهانش را بازتر از پیش کرد و
کلاغ فوری پشتش را کرد و ریقی کرد که صاف در عمق حلق روباه افتاد.
روباه عصبی بالا و پایین پرید و تف کرد: «بی شعور! این چی بود!» کلاغ
گفت: «کسی که تفاوت صدای خوب و بد را نمیداند، تفاوت پنیر و ریق را هم
نمیداند.»

روباه هم

پیر کلاغی بود.
پنیری به منقار داشت. بر روی درختی نشسته بود. روباهی میگذشت. گفت:
«ببینم پنیرت، پنیر پیتزاست؟» کلاغ سرش را به علامت «نه» بالا انداخت و
روباه بی اعتنا گذشت. کلاغ در دل گفت: «روباه هم روباه های
قدیی!»

واه!

آقا روباهه که در
جنگل به دنبال غذا برای زن و بچه اش میگشت، چشمش به خانم کلاغی افتاد.
بر شاخه درختی تناور نشسته بود. زیبا و خوش هیکل بود و به منقار غنچه
ایش تکه پنیری داشت. روباه به طمع پنیر همان کلک قدیمی را زد و گفت: تو
چقدر زیبایی، چقدر قشنگی، چه پرهایی داری، اگر صدایت هم قشنگ باشد
پادشاه پرنده ها میشوی... خانم کلاغ اعتنا نکرد . رویش را از روباه
برگرداند. روباه دوباره گفت: البته پرنده های خوش آواز زیادند، اما اگر
تو خوش آواز باشی همه چیزت جور در میآید...

خانم کلاغ در این
لحظه پنیر را کنار خودش روی شاخه گذاشت و عصبی گفت: واه! چه بی چشم و
رو، مگر خواهر و مادر نداری؟ روباه که تا آن روز با همچین پدیده ای
برخورد نکرده بود ترسید و پا به فرار گذاشت.

آینده نزدیک

کلاغی تکه پنیری
دزدید. هرچه به دنبال درختی گشت تا روی آن بنشیند پیدا نکرد. عاقبت از
روی ناچاری روی یک درخت کوتاه مصنوعی نشست. روباهی آرام آرام زیر درخت
آمد. ایستاد. سرش را به چپ و راست چرخاند و بعد یک مرتبه بالا گرفت.
گفت: «سلام! چه بر و رویی داری! خیلی معرکه است! حتما صدایت خیلی خوب
است! اگر مثل بر و رویت باشد من خودم بنده تو هستم! همه حیوانات غلامت
میشوند، تو پادشاه جنگل میشوی...»

کلاغ که حالش از
درخت مصنوعی گرفته شده بود از دیدن روباه خوشحال شد و تکه ای از پنیر
را جلوی او انداخت و گفت: «اگر گرسنه نبودم حاضر بودم همه پنیر را
بدهم.» بعد گفت: «تو از این درخت ناراحت نیستی؟» روباه بدون اینکه
اعتنایی بکند یا جواب کلاغ را بدهد، دوباره سرش را به چپ و راست چرخاند
و بعد یک مرتبه بالا گرفت. گفت: «سلام! چه بر و رویی داری! خیلی معرکه
است! حتما صدایت خیلی خوب است...» کلاغ در همان حال که با تعجب نگاه
حرکات کند و یکنواخت روباه میکرد به حرفهای او گوش میداد، تا حرفهای
روباه تمام شد و سرش را پایین انداخت و دوباره مثل دفعه های قبل سرش را
بالا گرفت و گفت: «چه بر و رویی داری»

کلاغ که تازه
متوجه شده بود روباه مصنوعی است آنقدر دلش گرفت که بدون اینکه پنیر را
بردارد پرواز کرد و رفت.

تخم خروس

خروس حاجی قوقولی
نمیکرد. صدایش یک چیزی شبیه صدای مرغ و خروس بود، یک چیزی مثل «قدقدلی»
اوایل کسی متوجه قضیه نبود. همه چیز بعدا برملا شد. اگر هم کسی میگفت
حاجی قبول نمیکرد. آن قدر که خروسش را دوست داشت. میگفت: «آدمیزاد
آنقدر امر به معروف نمیکنه که این پرنده میکنه. پرنده بهشتیه.» اما
هرچه حاجی از خروسش خوشش میآمد همسایه ها کلافه اش بودند. کله سحر با
صدای گوش خراشش پهلو به پهلو میشدند و باز ظهری یا عصری که حاجی را
میدیدند گله مند میگفتند: «حاجی یه ساعت آلمانی بخر، از این زنگ
دارها...» حاجی با حرارت میگفت: «این ساعت ها ساخت غیر مسلمونه. فریضه
با اونها جور نمیآد. آباء و اجداد ما این جوری عبادت کردند. خدا پسنده.
ثوابش بیشتره...»

آب و دانه خروس
حاجی همیشه مهیا بود. لانه بزرگی داشت. با چهار تا مرغ بود. شق و رق از
میان آنها میگذشت. گاهی روی یکی از آنها میرفت که حاجی رویش را
برمیگرداند. میگفت: «همه چیز نظم داره. فکر میکنید وقتی همه خوابند
برای چی میخونه؟ مأموریت داره تا از غفلت بیدارمون کنه...» خروس حاجی
گردن کشیده ای داشت. تاجش بزرگ نبود. رنگ پرهای دور گردنش حنایی میزد.
کمی بالاترش مثل رنگ تاجش سرخ بود. پاهایش کشیده و بلند، با ناخنهای
تیزی که هر وقت دعوایش میشد با آنها حمله میکرد. نوکهای محکمی هم میزد.
هر قدر هم که مرغها را میزد حاجی کاریش نداشت، تا این دفعه آخری که چشم
یکی از مرغها را درآورد. حاجی عصری که فهمید از مرغها جدایش کرد و در
یک قفس تنها انداخت و درش را بست.

کله سحر باز صدای
خروس بلند شد. حاجی با سر و صدا از رختخواب بیرون آمد. توی حیاط رفت.
از کنار قفس که رد شد در آن گرگ و میش هوا یک سفیدی در گوشه قفس دید.
جلوتر رفت. دو تا تخم مرغ بود! باورش مشکل بود. در دلش آشوب افتاد.
باورش نمیشد که تخم ها مال خروس دردانه اش باشد و هر روز تخم این حیوان
را به جای تخم مرغ خورده است. آیا اصلا چنین تخمی حلال است؟ آیا این
موجودی کثیف و دو جنسه است؟ همه چیز به سرعت از ذهنش گذشت. حس کرد
نجاست تا اعماق وجود رفته است. آن روز در یک انزجار و ناباوری گذشت. تا
فردا سحر که وقتی خروس خواند، تازه حاجی با تعجب متوجه شد که به جای
«قوقولی»، «قدقدلی» میکند! از اینکه تاکنون متوجه نشده بود تعجب کرد.
با این همه هنوز امیدوار بود. به سراغ قفس رفت. اما امیدش به باد شد.
یک تخم آنجا بود.

دیگر خروس حاجی از
ابهت افتاده بود. هرچند باز کله های سحر میخواند، اما حالا حاجی چند
باری «استغفرالله» میگفت و به زور از جایش بلند میشد، تا اینکه بالاخره
حاجی تصمیم گرفت خود را از شر این صدای بی شگون خلاص کند. پای خروس را
با طنابی به درخت انجیر وسط حیاط بست و رفت خوابید. به این امید که تا
صبح خروسی نداشته باشد. ساعت که از نیمه های شب گذشت، گربه پشمالو و
قلدر محله دیوار به دیوار آمد تا به خانه حاجی رسید. حاجی از اولین سر
و صدای خروس از خواب بیدار شد. لحاف را روی سر کشید تا دیگر صدای خروس
را نشنود. هرچه گذشت صدای خروس کمتر شد و صدای میومیوی گربه بلندتر، تا
قطع شد و حاجی با خیال راحت به خواب رفت. اما چیزی را که خوابش را
نمیدید این که باز با صدای خروس از خواب بپرد. با عجله به حیاط آمد.
قطره های خون گربه را دید که از کنار درخت تا پای دیوار ادامه داشت. در
دلش نور افتاد. واقعا به خروسش علاقه مند بود. شاید واقعا خروسش خروس
است که آن قدر پر زور است. با نگاه امیدوار نگاهش کرد. دستی به سر و
پشت خروس کشید. خروس از جایش بلند شد. زیرش یک تخم مرغ بود. حاجی به
قدری عصبانی شد که یک لگد به خروس زد و خروس با «قدقدلی، قدقدلی» تا
انتهای طناب پرت شد.

عصر آن روز حاجی
وارد حیاط شد خروس به دورتر فرار کرد. اما حاجی یک ظرف کوچک پر از دانه
جلوش گذاشت. همه را سم زده بود، اما باز سحر با صدای خروس بلند شد.
خروس حتی یک دانه هم نخورده بود. گرسنه بود و در پای درخت انجیر به
دنبال خوردنی میگشت. حاجی آنقدر عصبانی شد که فوری خروس را از درخت باز
کرد و در قفس انداخت. نه آبی و نه دانه ای، هیچ چیز جلویش نگذاشت تا
بمیرد. خروس چند ساعتی گرسنه و تشنه ماد. بعد آنچنان سر و صدایی راه
انداخت که حاجی و تمام در و همسایه ها کلافه شدند. دیگر حاجی غیظش
گرفته بود. با عصبانیت خروس را در گونی کرد. گونی را در جعبه ای چوبی
گذاشت و آن را به گوشه زیرزمین برد و عصبی گفت: «حالا هر چه میخواهی
قدقد کن.»

حاجی دیگر سراغ
خروسش نرفت. وقتی رفت که دیگر خروس مرده بود. خرده ریزه های پنج تخم ته
گونی بود. بوی گندی همه جا را گرفته بود. حاجی جعبه و خروس را همان
جوری سر کوچه برای رفتگر محله گذاشت و خودش یک ساعت شماطه دار خرید که
رویش یک خروس بود و به جای اینکه زنگ بزند، «قوقولی، قوقولی» میکرد.
ساعت ساخت آلمان است و حالا حاجی هرجا که مینشیند اول از اینجا شروع
میکند که وضع روزگار بد است و میگوید: «دخترها شلوار میپوشند و پسرها
مو بلند میکنند. آدم میترسه نگاه پسری بکنه مبادا نگاه دختری کرده
باشه...»

بعد میگوید: «کار
به جایی رسیده که مرغ و خروس را هم نمیشه از هم تشخیص داد.» و آن وقت
ماجرای خرویش را از اول تا به آخر تعریف میکند.

*
*
*
*

بازگشت به صفحه
کتابخانه

چشم انتظار دوستی هایتان
هستم.....
«طه کامکار»

[email-masked]